Vervolg Dental Camps met de NOHS
Zowel in 2006 als in 2007 hebben wij daar de plaatselijke bevolking behandeld. Het betrof eenvoudige tandheelkundige zorg waarbij we kleine gaatjes behandelden met handinstrumenten en vulden met simpele materialen. Ook hebben we ontstoken kiezen en wortelresten verwijderd en zo mensen pijnvrij te gemaakt.

De tandartsen in Nepal hebben bijna allemaal hun praktijk in de hoofdstad, Kathmandu, zodat bijna de gehele bevolking verstoken blijft van tandheelkundige hulp. Wie in Nepal tandpijn heeft wordt behandeld met kruiden en (bij)geloof en moet maar wachten tot de pijn overgaat: in Nepal is tandpijn kortom een lijdensweg ! Nepal is een uitgestrekt land aan de voet van het Himalayagebergte ten noorden van India; er wonen 20 miljoen mensen en er zijn minder dan 200 tandartsen werkzaam, d.w.z. één tandarts op elke 100.000 inwoners.
 |
|
Hoe het allemaal begon:
September 2005 heb ik gereageerd op een oproep van de NOHS voor vrijwilligerswerk in Nepal en op 16 maart 2006 ben ik voor de eerste keer in alle vroegte met één van onze preventieassistentes en nog 25 tandartsen, mondhygiëniste en assistentes uit Nederland vertrokken naar Nepal. Na een binnenlandse vlucht en een reis per jeep bereikten we onze locatie ten zuid westen van Kathmandu in de “ Chitwan vallei ”. Het is een bijzondere ervaring geweest om Nepal te mogen bezoeken als vrijwilliger. Juist omdat je als tandarts of preventie assistente werkzaam bent in Nepal en de Nepalese patiënten behandeld met Nepalesen als assistent c.q. tolk sta je heel dicht bij de bevolking. We zijn rondom de dagen dat we behandelden in de gelegenheid gesteld om in de omgeving rond te fietsen door de leefomgeving van onze patiënten begeleid door een zeer goed sprekende Nepalese die ook onze onderkomens, de vrijwilligers en de werkplek organiseerde.

De doelgroep was de locale bevolking welke niet in staat was een tandarts in Kathmandu te bezoeken. De meeste patiënten hadden pijn aan één of meer tanden of kiezen. Opvallend was het grote aantal zeer fraaie gebitten met een enkele tot op het tandvlees weggerotte kies.
Slechts twee maal per jaar bezoekt de NOHS dit gebied op steeds verschillende locaties, waar steeds weer een camp opgebouwd moet worden. De mogelijkheden om aan preventie te doen is echter heel
beperkt en bovendien is de continuïteit niet aanwezig. De behoefte naar een vast gezondheidscentrum was de aanleiding om na thuiskomst actie te ondernemen. Zodoende heb ik een stichting opgericht.
<<< Terug
|
|